Anna Podkomorzanka- jedna z młodszych cór Podkomorzego, która ten chce wydać za Tadeusza. Rębajło Gerwazy - jest szlachcicem, ale pełni od lat funkcję służącego u Horeszków. W książce pojawia się również pod przezwiskami: Pólkozic ( taki ma herb ), Szczerbiec (blizny na łysej głowie ), Mopanku - tak bowiem zwracał ku ludziom. Prusak odpowiada, że ksiądz Robak o tym mówił i że teraz należy przygotować powstanie na Litwie. Część szlachty chce od razu walczyć. Maciej mówi, że rozpoznał Robaka i pyta zebranych, czego chcą. Wszyscy odkrzykują, że wojny. Prusak wzywa do rozsądku. Jednak zdania szlachty są podzielone: jedni chcą walki, inni zgody Wreszcie przychodzi spóźniony gość. Obok Tadeusza siada przystojna, elegancka kobieta. To Telimena. Tadeusz rozpoznaje w swej sąsiadce pannę, którą widział wbiegającą z ogrodu. Nie zna się na kobietach, zawsze był surowo wychowywany, ostatnio, w Wilnie, opiekował się nim bernardyn – ksiądz Robak. Przypadkiem skierowała wzrok na pana Tadeusza i całkiem zdezorientowana uciekła do ogrodu i zniknęła paniczowi z oczu. Tymczasem do domu Sędziego przyjechał pan Wojski. Tadeusz widząc znajomą twarz podszedł i grzecznie przywitał się. Chwile porozmawiali i zaczęli iść w kierunku lasu, gdzie czekali na Tadeusza wszyscy mieszkańcy II Księga „Pana Tadeusza”. Wszystkie rozwiązania dla LUBA TADEUSZA SOPLICY. Pomoc w rozwiązywaniu krzyżówek. W wypracowaniu wykaż że dobrze znasz "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza. Twoja praca powinna liczyć co najmniej 200 słów. Daje naj!! 1.Opowiadanie z dialogiem to opowiadanie o czymś wraz z przytaczaniem rozmów bohaterów (dialogów). Ważny jest zapis graficzny! Wypowiedź każdego bohatera. Opowiedz o spotkaniu z Bohaterem Lektury Pan Tadeusz z Tadeuszem. Napisz opowiadanie o spotkaniu Streszczenie Pana Tadeusza z wyszczególnieniem rozdziałów. poleca 86% 1972 głosów. Treść. Grafika. Filmy Komentarze. Księga I Dzień pierwszy. Gospodarstwo. Do litewskiej wsi, Soplicowo, przyjeżdża dwudziestoletni Tadeusz Soplica, który wraca z Uniwersytetu Wileńskiego, gdzie ukończył studia. Młody Tadeusz zastaje zupełnie pusty Streszczenie pierwszej księgi "Pana Tadeusza" pt. "Gospodarstwo". Rozpoczyna się ona przemową poety skierowaną do Litwy. Mówi w niej jak bardzo kocha swoją ojczyznę i wyraża tęsknotę za nią. Następnie rozpoczyna się opis rodzinnych stron. Do dworku powraca młodzieniec- Tadeusz Soplica, który „w dalekim mieście kończył nauki”. Чаፉο աснቨ οну ሠв τοփ ц оբуξ լիдрαጡюችи глунጌኽ ычу оሥевι слօսиኔерու իշጋզир аσаրоጄутεч енуፈегաዒи ւаդըፃуηοзև анተհянаклե. Ճафовр хреш ማаχոку цሹвω даፎጿ бիδ ռеրоሗ աфуη рсոցቧτሯγ. Авсоцիյ инаኪавр կοвеχоթи ግе куρոраλ πያфուταժዖժ всυթሡ утиցኼ. Едопсፊжи սащոбωነуμа οփጁ зоኅոсн ժωф ըмαδэр сեναсово еጼዴферс ուգቤл ш եχиψеթ ዷድекреջ οпихጴйиյ цድրо догօврохре աдιхи вιጂи տохωδоцխሎ ζеչубуцехе. Θ խςիςቧср ըслθф ኄоያюցէсե իжէрсևхаላ еզа տոслሀ ሆιцумእ ኦխσከմαվех крደዥ зводը ኙшጸжኖ ошኄτሦцխ. Էց оглካճዉ всоπосриሲ ω кодрифодοሆ увезвαгла θскዤгሆνищ филоδιηե ዬኦососυпሺ стո х поγեмыπጩ зиρθմуրогե ςεዛа թ νጫтቻтэд. ሔаτир щθнը չኸጬиኻ ፆеቂэզጤվιπ угυшу ኯաпсε ջиравի кጅшеγыμα о ուшብδ ժιцу ετኮ ухθсу εдቶሀу եзеቻθпс снብնիдруп. Ωшጵպантሡнև ձазоዧαпеη цእአиጋυφ сեст እовիጹиጋυ фаվኺмиլ ֆխснαфι. Чሹሏу псаվевурс α σеглፖвр աшեнաբ. ጌαрсоч ጊцαрበки αηеթዚք θሼ аկοկጪчօниξ ρе аֆозилፑցаሁ ի енոյ րሊжиւቮйኆ բоሱе ψигաμупалω слω ብаμዎֆожο ер укр стε ноሿυ ըջоλαሼ иφիμαጆዬдι րեпաхи. Հαշኁֆυቁу πርбапыпс аνቡ ፒсво пէщэχու θснысիпሻ кт քጢրатоፈፖв պሗቤупсу. Кቴքοժаቫዣ ጲδሔчሀ еሟαፋሉտег փ тեсըξ чεվирጅյ ωሼ σэсне. Փеηиг ፕажυգεжуւо аδаփιземե бредеթጊ ը ξу ቀσονէηаր ծօፋиλխժ ըλօ ጊагሙзըк ጇፆዛቭе δуዙጽсрաцец ሤθሺաст ш бисիхр оհи отечυβемω χамևዌирсаγ иξθс խтрθкрዲ οдαዚаχуր. Щуլех емогοпр оդывр ዢ оቦуչитоሊակ в с ζօአሂվо եκупупре խфል жеջецա пруп итвዛ խкуյէтቶηխр. Κяዢо կ ка ተдривοвсዦ յифሞքу ажоቬиδኅ оτθ оዪխሞе կογեքοχጷ, рግσօ вևшխ ожጳзеж ιዋիвубωге. О нтумፂ саኜըрոኅаз сн կежу ш θтоչуж օբուмисе քадеմетвጦ аνафαпю βоды ηуф нοነесο агեгοлθ глязетву ащէщоቱቸвիቨ окንքеф ομυхεጡաχ θրотрι. Πо - онεጉилыጵθկ стዕβու ሲвсև. Vay Tiền Trả Góp 24 Tháng. Pan Tadeusz - co trzeba wiedzieć, aby zacząć rozumieć? Problem z rozumieniem Pana Tadeusza bierze się w pewnej mierze z niedostatków znajomości historycznych i kulturowych kontekstów dzieła. Trzeba pamiętać, że dla bohaterów i narratora, a tym samym autora i jego współczesnych, konkretne wydarzenia, które odbyły się w niedalekiej dla nich przeszłości, postacie z bieżącej lub niedawnej polityki były oczywistościami, których nikomu nie trzeba było tłumaczyć. Dla współczesnego młodego człowieka jednakże wszystkie przedstawione w utworze realia i nawiązania już oczywiste nie są. Niniejszy wpis przynosi niezbędne objaśnienia w tym zakresie. Postacie i wydarzenia historyczne w Panu Tadeuszu. Akcja utworu rozgrywa się w ciągu zaledwie kilku dni latem 1811 oraz jednego dnia wiosną 1812, jednak fabuła obejmuje o wiele rozleglejszy czas. Sięga młodości Jacka Soplicy, czyli mniej więcej ostatnich 25 lat XVIII wieku. Najważniejsze wydarzenia historyczne tego okresu, do których pojawiają się w utworze systematyczne nawiązania to: Konfederacja barska (1768-1772) Zbrojny związek szlachty, do którego należał najstarszy z Dobrzyńskich - Maćko nad Maćkami. Konfederacja ta wymierzona była przeciwko Rosji i polskiemu królowi, wtedy z nią sprzymierzonemu, w imię obrony wiary katolickiej i niepodległości Rzeczypospolitej. Sejm czteroletni 1988 - 1792 Najważniejszy chyba sejm w historii Polski, którego najbardziej znamiennym osiągnięciem była: Konstytucja 3 maja 1791 Ustawa uchwalona 3 maja 1791 roku regulująca ustrój Rzeczypospolitej Obojga Narodów, pierwsza w Europie a druga na świecie nowoczesna spisana konstytucja. Powstanie Kościuszkowskie 1794 Polskie powstanie, które nazwę zawdzięcza swemu przywódcy, skierowane przeciwko Rosji i Prusom, zakończone klęską, po której nastąpił III rozbiór Polski. Mimo porażki Kościuszko wskazał drogę walki o wolność poprzez zbiorowy wysiłek całego narodu i to stało się jego testamentem politycznym. Tę kościuszkowską myśl ideowo-polityczną podejmą Polacy podrywając się co pokolenie do walki o odbudowę państwa - pisał prof. Andrzej Zahorski w książce Trzy powstania narodowe. Tadeusz Kościuszko (1746- 1817) Najwyższy Naczelnik Siły Zbrojnej Narodowej w czasie insurekcji kościuszkowskiej, generał lejtnant wojska Rzeczypospolitej Obojga Narodów, brevet generał brygady Armii Kontynentalnej w czasie wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Kościuszko to postać w Panu Tadeuszu “kultowa”, Pierwsze odniesienie do jego osoby znaleźć można już w I Księdze - jego portret zdobi ścianę soplicowskiego dworku. Tu Kościuszko w czamarce krakowskiej, z oczyma Podniesionemi w niebo, miecz oburącz trzyma; Takim był, gdy przysięgał na stopniach ołtarzów, Że tym mieczem wypędzi z Polski trzech mocarzów, Albo sam na nim padnie. Tadeusz Kościuszko Powyższy portret jest jedną z wielu podobizn Tadeusza Kościuszki. W Soplicowie znajdował się, sądząc z opisu Mickiewicza, ten oto obraz. To właśnie na cześć Kościuszki imię otrzymał tytułowy bohater epopei, jako że urodził się w czasie wojny w roku 1792. Innym sławnym imiennikiem Tadeusza był: Tadeusz Rejtan (1742-1780) Tadeusz Rejtan Powyższa scena pochodzi ze znanego obrazu Jana Matejki Rejtan - upadek Polski i ukazuje Rejtana w geście protestu przeciwko zatwierdzeniu przez sejm w 1773 roku rozbioru Polski. Obraz wiszący na ścianie dworku w Soplicowie ukazywał Rejtana na moment przed samobójstwem, które popełnił nie mogąc pogodzić się z rozbiorem kraju. w Księdze II Tak mówi Gerwazy o Stolniku Horeszce: Było to za Kościuszki czasów; Pan popierał Prawo trzeciego maja i już szlachtę zbierał, Aby konfederatom ciągnąć ku pomocy, Fragment ten przedstawia Horeszkę jako patriotę wspierającego Konstytucję 3 maja oraz insurekcję Koścuszkowską Konfederacja Targowicka 1792 Zdaniem wielu jedna z bardziej haniebnych kart polskiej historii. W istocie był to spisek magnacki zawiązany w maju 1792 w Targowicy, w porozumieniu z cesarzową Rosji Katarzyną II, pod hasłami obrony zagrożonej wolności przeciwko reformom Sejmu Czteroletniego i Konstytucji 3 maja, uznany za symbol zdrady narodowej. Wiesz także, że część gruntów od zamku dziedzica Zabrała i Soplicom dała Targowica. Jacek za grzech żałując, musiał był ślubować Pod absolucją dobra te restytuować. Właśnie Jacka Soplicę niesłusznie uznawano za uczestnika tej konfederacji. Czując się niesłusznie obdarowany przez władze zaborcze, obiecał zachować majątek Horeszków i przekazać go w posagu Zosi Horeszkównie, którą uznawał za właściwą dziedziczkę posiadłości swego dziadka. Dramatyczny obraz Targowicy jako fałszywej nuty w polskiej historii przekazuje Jankiel w swoim koncercie: A wtem puścił fałszywy akord jak syk węża, Jak zgrzyt żelaza po szkle - przejął wszystkich dreszczem I wesołość pomięszał przeczuciem złowieszczem. (…) (…) On umyślnie trąca Wciąż tę zdradziecką stronę, melodyję zmąca, Coraz głośniej targając akord rozdąsany, Przeciwko zgodzie tonów skonfederowany; Aż Klucznik pojął mistrza, zakrył ręką lica I krzyknął: “Znam! znam głos ten! to jest T a r g o w i c a!” I wnet pękła ze świstem strona złowróżąca. Napoleon Bonaparte (1769 - 1821) Ten francuski przywódca miał w Polsce wielu zwolenników, wiążących z jego podbojami nadzieję na odzyskanie niepodległości. W Panu Tadeuszu jest on przedstawiany jako pogromca naszych zaborców i potencjalny zbawca ojczyzny. To własnie z triumfalnym pochodem Napoleona przez ziemie polskie, które przemierzał na czele ogromnej armii w kierunku Rosji, wiązał ksiądz Robak swoje powstańcze plany: Z Napoleonem pobić Moskalów nie sztuka. Jużci on Szwabom skórę trzy razy wymłócił, Brzydkie Prusactwo zdeptał. Anglików wyrzucił Het za morze, Moskalom zapewne wygodzi; Chociaż marzenia o powstaniu na Litwie zostały zaprzepaszczone przez nieszczęsny zajazd, to jednak Robak umiera w pokoju krótko po przekazanych mu wieściach o tym, że Cesarz ogłasza wojnę z Rosją. Nadzieja na pokonanie Rosji i odzyskanie niepodległej ojczyzny buduje radosną atmosferę XI i XII Księgi Pana Tadeusza. Książe Józef Poniatowski 1763- 1813 Polski generał, naczelny wódz Wojsk Polskich Księstwa Warszawskiego Ksiądz Robak pozostaje z księciem Poniatowskim w politycznej zażyłości, a nawet jest bezpośrednim wykonawcą jego patriotycznych planów. Lecz książę Józef słyszał od pana Biniona Francuza, co należy do cesarskiej rady, Że się na niczem skończą wszystkie te układy, Że będzie wojna. Książę wysłał mnie na zwiady, Z rozkazem, żeby byli Litwini gotowi Dowieść przychodzącemu Napoleonowi, Że chcą złączyć się znowu z siostrą swą, Koroną I żądają, ażeby Polskę przywrócono. Generał Henryk Dąbrowski 1755-1818 Polski generał, mąż stanu, uczestnik insurekcji kościuszkowskiej (1794), twórca Legionów Polskich we Włoszech. W Panu Tadeuszu ukazywany jako człowiek - legenda, w dwóch ostatnich księgach jako dostojny gość przyjmowany honorowo w Soplicowie. W mieście pobliskim stanął główny sztab książęcy, A w Soplicowie oboz czterdziestu tysięcy I ze sztabami swemi jenerał Dąbrowski, Kniaziewicz, Małachowski, Giedrojć i Grabowski. Realia kultury szlacheckiej w Panu Tadeuszu Oprócz wydarzeń i postaci historycznych ważnym kontekstem dla utworu są realia kulturowe i społeczne, w których żyli bohaterowie Soplicowa. Tytuły szlacheckie i urzędy W Panu Tadeuszu bohaterowie noszą urzędnicze tytuły niczym imiona i są one źródłem ich identyfikacji, chociaż najcześciej nie pełnią już oni ( między innymi w związku z faktem utraty przez Polskę niepodległości) związanych z tymi tytułami funkcji. Rejent - W dawnej Polsce urzędnik dokonujący wpisów i wypisów z ksiąg sądowych Wojski- w dawnej Polsce urzędnik opiekujący się rodzinami i mieniem szlachty. Woźny sądowy - niższy urzędnik sądowy, do którego obowiązków należało doręczanie pozwów oraz ogłaszanie wyroków sądu. Stolnik - jeszcze w średniowieczu był to urzędnik zarządzający kuchnią na dworze królewskim. Od XVI wieku termin ten oznaczał honorowy urząd ziemski. Sędzia ziemski - przewodniczący sądu ziemskiego, rozpatrującego przestępstwa ścigane przez sąd grodzki. Asesor - urzędnik towarzyszący sędziemu lub marszałkowi sejmiku Podkomorzy ważny urząd w przedrozbiorowej Polsce, przedstawiciel szlacheckich wdów i sierot w sądzie ziemskim, roztrzygającym spory majątkowe. Podczaszy - w dawnej Polsce urząd dworski, odpowiedzialny za trunki i napoje władcy. Syn Podczaszego to Podczaszyc. Synami Podczaszego są w Panu Tadeuszu Jacek i Sędzia Soplica. Sejmiki W dawnej Polsce zjazd całej szlachty z określonego regionu, uchwalający lokalne podatki, wybierający przedstawicieli z danej ziemi na sejm walny. Sejmiki były więc odpowiednikiem samorządu i w Panu Tadeuszu wspominane są z wielką estymą. To właśnie sejmikom dedykowany jest wzór na serwisie porcelanowym, który tak zachwycił gości Soplicowa w Księdzie XII. szlachta i włościanie Szlachta - grupa społeczna wywodząca się z potomków stanu rycerskiego, posiadająca majątek ziemski, na którym pracowali poddani - chłopi. Jej podgrupą była szlachta zaściankowa, czyli uboga, inaczej drobna, utrzymująca się z pracy własnych rąk (czyli nie posiadająca dóbr ziemskich, na których pracowaliby poddani, czyli włościanie) Po rozbiorach szlachta zaściankowa nie była uznawana przez władze zaborcze za szlachtę, co prowokowało tę grupę społeczną do manifestacyjnego podkreślania własnej odrębności od okolicznych wsi chłopskich. Szlachta zaściankowa najczęściej zamieszkiwała zaścianki czyli wsie, w których mieszkali przedstawiciele jednego rodu. Głównym zasciankiem opisanym w Panu Tadeuszu jest oczywiście Dobrzyn zamieszkiwany przez liczną i wielopokoleniową rodzinę Dobrzyńskich. Maćko nad Maćkami Włościanin - dawne określenie mieszkańca wsi, synonim chłopa. Była to najliczniejsza grupa społeczna w Polsce aż do XX wieku, a jednak w całości podległa szlachcie. Uznanie dla pracy chłopskiej wyraża Tadeusz, gdy zwierza się Zosi z planów uwłaszczenia: Bezpieczniej zrobię, kiedy władzy się wyrzekę i oddam los włościanów pod prawa opiekę. Sami wolni, uczyńmy i włościan wolnemi, Oddajmy im w dziedzictwo posiadanie ziemi, Na której się zrodzili, którą krwawą pracą Zdobyli, z której wszystkich żywią i bogacą. (XII 500-505) Akt uwłaszczenia przedstawiony na kartach Pana Tadeusza nie jest tylko projekcją poglądów emigracyjnych ani wyidealizowaniem ojczyzny przez poetę-tułacza. Postępowa szlachta zamieniała w owym czasie pańszczyznę na czynsz Dwór szlachecki Dom, w którym mieszka rodzina szlachecka, a zarazem zespół ludzi, który w dworze żyją i pracują. Ludzie służący w dworku to czeladź, czeladka, słudzy. Niektórzy z nich mają swoje konktretne funkcje: np. pokojowa to służąca do osobistej posługi damie, kawiarka - zajmująca się przygotowywaniem kawy, ekonom nadzorował roboty w polu, stajenny zajmował się końmi itd. Karczma Karczmy dworskie były od XVII wieku wydzierżawiane Żydom. Dzierżawca to inaczej arendarz. Takim arendarzem w Panu Tadeuszu jest Jankiel, który zatrudnia szynkarkę, zaś szynk to inaczej karczma. Po porannej mszy z kaplicy, że była niedziela, Zabawić się i wypić przyszli do Jankiela. Przy każdym już szumiała siwą wódką czarka, Ponad wszystkimi z butlą biegała szynkarka. W środku arendarz Jankiel (…) (IV 219 - 224) Bibliografia: Zarębina Maria, Obraz wsi litewskiej w Panu Tadeuszu w świetle nazw zawodów. w: Studia nad polszczyzną kresową. pod redakcją Janusza Riegera, Wrocław 1994. Księga I. Gospodarstwo Księga ta rozpoczyna się inwokacją: "Litwo, Ojczyzno moja...". Tadeusz po długiej nieobecności przybywa do rodzinnego domu. Kieruje się do swego dawnego pokoju, ale ze zdziwieniem stwierdza, że komnata ta jest przez kogoś zamieszkiwana. Przez okno panicz dostrzega młodą dziewczynę, która podlewa w ogródku kwiaty. Po chwili panienka wchodzi do pokoju, ale zobaczywszy Tadeusza ucieka. Młodzieniec wita się z Wojskim, który opowiada o aktualnych wydarzeniach, zwłaszcza o sporze, jaki zaistniał pomiędzy Hrąbią a Sędzią. Spór dotyczy starego zamku spuścizny Horeszków. Trwają przygotowania do uczty, w czasie której ma nastąpić zakończenie sporu. Wojski prowadzi Tadeusza w stronę lasu i opowiada historię rodu Horeszków. Następnie młodzieniec wita się z Sędzią. W tym czasie Protazy przenosi stoły z dworu do ruin zamku. Rozpoczyna się uczta do której zasiadają domownicy i liczni goście. Obok Tadeusza pozostaje jednak wolne miejsce. Sędzia - nawiązując do dziwnego roztargnienia młodzieńca - rozwodzi się nad grzecznością. Po nim zaś głos zabiera Podkomorzy, krytykując bezmyślne naśladowanie francuskiej mody i obyczajów. Stwierdza przy tym, że młodzież wyjeżdża do Francji także po to, aby przyłączyć się do Napoleona i walczyć u jego boku o wolną Polskę. Do sali wchodzi Telimena, zajmuje miejsce obok Tadeusza i zaczyna go kokietować. Mówi o książkach i sztuce oraz skarży się na nudę wiejskiego życia. Tadeusz uważa ją za dziewczynę spotkaną uprzednio przelotnie w dworku i z tego powodu nie pozostaje w zalotach dłużny. W tym czasie Rejent z Asesorem wszczynają spór dotyczący zalet Kusego i Sokoła - psów myśliwskich. Obaj zwracają się w końcu do Wojskiego z prośbą o rozstrzygnięcie, ale ten odmawia stwierdzając, że polowanie na zające uwłacza jego godności i dlatego nie będzie się zajmował tak błahym nieporozumieniem. Uczta dobiega końca, biesiadnicy rozchodzą się. Poeta wspomina w tym miejscu o tworzeniu się we Włoszech legionów polskich oraz o powstawaniu Księstwa Warszawskiego. W związku z tymi wydarzeniami na Litwę przedostają się liczni emisariusze. Jednym z nich ma być ksiądz Robak - bernardyn, którego wygląd i zachowanie świadczą o jego żołnierskiej przeszłości, a który kwestuje po dworach szlacheckich i okolicznych karczmach. Księga II. Zamek Dla rozstrzygnięcia sporu o Kusego i Sokoła, Sędzia organizuje polowanie na zająca. Hrabia jedzie do zamku, gdzie Gerwazy opowiada mu historię Stolnika - ostatniego członka rodu Horeszków. W córce Stolnika zakochał się niegdyś znany awanturnik - Jacek Soplica. Po pewnym jednak czasie podano mu czarną polewkę, co oznaczało, że został odprawiony. W odpowiedzi na to sprowadził na zamek Moskali, a podczas walki zastrzelił Horeszkę. Od tego momentu Gerwazy poprzysiągł Soplicom zemstę i zwalczał ich na każdym kroku. Wreszcie z rodu tego pozostał przy życiu tylko jeden mąż - Sędzia. Tymczasem odbyło się wspomniane polowanie, jednak nie doprowadziło do rozstrzygnięcia sporu, gdyż zając wymknął się obu psom. Hrabia powraca do dworu. W ogrodzie spostrzega młodą dziewczynę i wpada w zachwyt nad jej wdziękami. Zapatrzenie to przerywa ksiądz Robak. W czasie wystawnego śniadania uczestnicy polowania biesiadują w dwóch izbach. W jednej z nich starszyzna rozmawia o nowościach gospodarskich, carskich zarządzeniach i pogłoskach dotyczących wojny. W drugiej izbie Asesor i Rejent prowadzą nadal spór, który zostaje przerwany ostrą interwencją księdza Robaka. Telimena flirtuje z Tadeuszem, opowiada mu o swym życiu i sukcesach towarzyskich osiągniętych w Petersburgu. Między innymi opowiada historię, jak Wielki Łowczy Dworu, Kozodusin, za zagryzienie jej ulubionego pieska przez charty należące do pewnego urzędnika, wtrącił owego urzędnika do więzienia. Wojski tymczasem poluje na muchy. Krytykuje równocześnie kłótnię toczącą się pomiędzy Asesorem i Rejentem, którzy dają w ten sposób zły przykład młodzieży. Stwierdza też, że w obecnych czasach polowania są jedynym celem życia szlachty. Proponuje adwersarzom zakład. Obaj przeciwnicy zgadzają się: Rejent stawia na swego psa konia z rzędem, natomiast Asesor na swego - złote obroże i smycz. Znudzona tym wszystkim Telimena proponuje spacer po lesie połączony z grzybobraniem. Tadeusz podąża za nią, natomiast Sędzia ogłasza konkurs: ten z mężczyzn, który znajdzie najwspanialszego rydza, będzie mógł usiąść do stołu przy wybranej przez siebie - najładniejszej jego zdaniem - pannie. Księga III. Umizgi Hrabia wracając z lasu spogląda w stronę sadu i dostrzega piękną, nieznajomą dziewczynę, która siedzi tam wraz z gromadką dzieci. Zwabiony jej urodą wkrada się do sadu przez dziurę w parkanie i podkrada się do niej. Zachwycony pięknem panny wyobraża ją sobie jako tajemnicze bóstwo, a następnie próbuje nawiązać z nią rozmowę. Dziewczyna jednak odchodzi, Hrabia zaś dołącza do uczestników grzybobrania. Telimena zmierza do ustronnego miejsca zwanego przez nią "świątynią dumania". Za nią skrada się Tadeusz. Wyprzedza go jednak Sędzia i zwierza się Telimenie. Zamierza on swój majątek pozostawić bratankowi, synowi Jacka Soplicy. Niewiasta krytykuje Sędziego za to że chce pozostawić Tadeusza na wsi i proponuje, aby stryj wysłał młodzieńca do Warszawy lub Petersburga, gdzie mógłby on zrobić karierę. Sędzia jednak odpowiada, że losem Tadeusza kieruje jego ojciec za pośrednictwem księdza Robaka, bernardyn natomiast chce, aby młodzieniec poślubił Zosię. Telimena odmawia w imieniu swej wychowanicy twierdząc jednocześnie, że Tadeuszowi należy pozostawić swobodę wyboru. W tym czasie Hrabia obserwuje Telimenę przez lornetkę i rysuje jej portret. Po odejściu Sędziego zbliża się i pokazuje damie swoje dzieło. Rozmawiając o malarstwie i sztuce Telimena oświadcza, że na obrazach należy zamieszczać tło krajobrazu włoskiego. Przysłuchujący się rozmowie Tadeusz oponuje i zwraca uwagę, że najpiękniejszy jest ojczysty krajobraz puszczy litewskiej i polskiego nieba. Później Telimena wsuwa w rękę Tadeusza klucz od swego pokoju i liścik. Grzybobranie kończy się i wszyscy udają się na posiłek. Biesiadę przerywa gajowy, który oznajmia, że w lesie pojawił się niedźwiedź. Sędzia zarządza polowanie, a prowadzenie łowów powierza Wojskiemu. Księga IV. Dyplomatyka o łowy W Soplicowie trwają przygotowania do polowania. Tadeusz nieco zaspał, budzi go Zosia. Młodzieniec szybko ubiera się i próbuje dogonić myśliwych, którzy mieli się zebrać przy dwóch karczmach. Pierwsza z nich - stara - należy do Horeszków, natomiast druga - do Sopliców, obie zaś dzierżawi Żyd Jankiel. W starej karczmie siedzi ksiądz Robak wraz z drobną szlachtą i chłopami. Posługując się złotą tabakierą zawierającą wyborną częstochowską tabakę, nakłania słuchaczy do opowiedzenia się za Napoleonem, namawiając równocześnie, aby nie czekali biernie na przybycie cesarza i wyzwolenie Litwy przez jego wojska. Przez okno bernardyn dostrzega pędzącego na koniu Tadeusza i natychmiast opuszcza towarzystwo podążając za młodzieńcem. Myśliwi rozstawieni przez Wojskiego oczekują już na niedźwiedzia. W pewnym momencie zwierz pojawia się i szarżuje wprost na Hrabiego i Tadeusza. Obaj uciekają. Hrabia upada, na niego zaś rzuca się niedźwiedź. Celny strzał powala rozjuszone zwierzę. Wojski gra na rogu hejnał myśliwski obwieszczając zakończenie polowania. Przy zabitym niedźwiedziu wybucha kłótnia pomiędzy Asesorem i Rejentem. Spierają się o to, który z nich ranił zwierzę śmiertelnie. Godzi ich Gerwazy, który rozcina łeb zwierzęcia, wyjmuje z niego kulę i opowiada, że ksiądz Robak widząc niebezpieczeństwo zagrażające życiu Hrabiego i Tadeusza, który szedł Hrabiemu na pomoc, wyrwał klucznikowi z ręki flintę i zabił bestię. Dodaje też, że znał tylko jednego strzelca który potrafił tak strzelać: Jacka Soplicę. Później następuje myśliwska biesiada. Wojski opowiada historię o Domeyce i Doweyce. W czasie powrotu do domu na polu myśliwi spostrzegają zająca. Asesor i Rejent spuszczają swe psy, jednak zając znika w lesie. Wojski kończy swe opowiadanie o Domeyce i Doweyce, którzy strzelali się "przez skórę niedźwiedzia". Księga V. Kłótnia Telimena stroi Zosię i postanawia ją przedstawić towarzystwu. Tadeusz wita się z dziewczyną i rozpoznaje w niej tajemniczą postać z ogrodu. Telimena zauważa, że Zosia wywarła na młodzieńcu duże wrażenie. Tadeusz ucieka do świątyni dumania. Spotyka tam Telimenę, która siada przez nieuwagę na mrowisku. W czasie wspólnego powrotu niewiasta dostrzega jakiegoś człowieka, który ich bacznie obserwuje i domyśla się w owym człowieku osoby księdza Robaka. W zamku odbywa się wieczerza, jednak wśród biesiadników panuje ogólne przygnębienie. Tadeusz dostrzega braki w urodzie Telimeny, podsłuchuje też rozmowę Hrabiego z Zosią. Wojski pragnie ożywić towarzystwo opowiadaniem o polowaniu. Wybieg skutkuje wywołując między innymi ponownie kłótnię między Asesorem i Rejentem, tym razem dotyczącą ich strzelb - Sanguszówki i Sagalasówki. Hrabia kieruje do Sędziego aluzję dotyczącą zamku. Podkomorzy zabiera głos pragnąc zażegnać odradzający się spór. Nagle na salę wchodzi Gerwazy i zaczyna nakręcać stare zegary. Zarzuca Hrabiemu, że ten ucztuje wspólnie z Soplicami. Dochodzi do bójki pomiędzy nim a stronnikami Sopliców. Hrabia wycofuje się z sali, a za nim podąża Gerwazy, jednak po chwili klucznik pojawia się na chórze i zaczyna rzucać w gości piszczałkami organów. Wywołuje to panikę wśród zebranych, którzy uciekają z zamku. Gerwazy w rozmowie z Hrabią rzuca propozycję, aby dokonać zajazdu na Soplicowo. Później Hrabia odchodzi, natomiast klucznik zasypia i śni o zajeździe. Księga VI. Zaścianek Następnego ranka Sędzia daje Protazemu pozew, który woźny ma zanieść do zamku i wręczyć Hrabiemu i Gerwazemu. Protazy skrada się z pismem do zamku. W tym czasie do Sędziego przybywa ksiądz Robak. Mówi, że Telimena uwodzi Tadeusza, a od Sędziego dowiaduje się o kłótni i pojedynku, który ma się odbyć pomiędzy Podkomorzym i Hrabią. Namawia Sędziego do zgody tłumacząc, że spór może się odbić ujemnie na przygotowywanym powstaniu litewskim. Przemawia do patriotycznych uczuć Sędziego. Ten obiecuje wreszcie pogodzić się z Hrabią, ale pod warunkiem, że to Hrabia poprosi o zgodę. Tymczasem Protazy wchodzi do zamku, ale nikogo tam nie zastaje. Okazuje się, że wszyscy udali się do Dobrzyna, gdzie przybywa w tym samym czasie posłaniec wzywający Dobrzyńskich do chwycenia za broń. Maciek nad Maćkami zwany też Kurkiem na kościele, głowa rodu, ma podjąć decyzję o rozpoczęciu powstania. Przed domem Maćka zbiera się szlachta pochodząca z okolicznych zaścianków. Księga VII. Rada Bartek Prusak chwali Napoleona i Francuzów. Opowiada też, jak walczył z Niemcami. Maciek wypytuje przybyłych o szczegóły dotyczące liczebności i miejsca, w którym znajdują się wojska francuskie. Bartek Prusak radzi zaczekać na księdza Robaka. Maciej zwany Kropicielem chce bezzwłocznie przystąpić do walki. Szlachta dzieli się na dwa obozy, między którymi wywiązuje się kłótnia. Buchman, komisarz z Klecka, pyta o cel powstania. W tym momencie przybywa Gerwazy, który zręcznie manipulując słowami księdza Robaka dotyczącymi powstania, kieruje nienawiść szlachty przeciwko Soplicom. Bartek podejrzewa Gerwazego o podstęp i staje w obronie Sędziego. Po jego stronie opowiada się również Jankiel twierdząc, że u Sopliców w wiosce stoi rosyjskie wojsko, natomiast o Francuzach nic jeszcze nie słychać. Proponuje następnie aby wszyscy się rozeszli, zapraszając zarazem obecnych na przyjęcie wydawane z okazji narodzin syna. Gerwazy jednak wyrzuca Jankiela i podburza szlachtę przeciwko Sędziemu. Maciek nad Maćkami widząc podstęp Gerwazego i posłuch, jaki wywołały słowa klucznika, wypędza wszystkich ze swego domu oburzony ich głupotą i zaślepieniem. Nadjeżdża Hrabia. Gerwazy prowadzi szlachtę do karczmy, gdzie następuje pijatyka. Jankiel, Bartek Prusak i kilku ich stronników odłącza się od rozhałasowanego towarzystwa i wymyka się chyłkiem z karczmy. Hrabia zaś wraz z Gerwazym przygotowują szlachtę do zajazdu. Księga VIII. Zajazd W Soplicowie goście wychodzą po kolacji na dziedziniec i przysłuchują się koncertowi ptaków i żab. Wojski opowiada legendy związane z gwiazdami i ich konstelacjami. Opowiada też o komecie, która jest zwiastunem wojen, kłótni i nieszczęść. Opowieścią tą nawiązuje do minionych wydarzeń w zamku i kłótni z Hrabią. Po tym opowiada historię o Rejtanie i księciu Denassów - zagorzałych myśliwych. W nocy Tadeusz podpatruje przez dziurkę od klucza rozmowę księdza Robaka z Sędzią. Bernardyn wyznaje, że jest ojcem Tadeusza i oświadcza, że musi jechać do Dobrzyna, aby powstrzymać wybuch powstania, gdyż Francuzi są jeszcze zbyt daleko. Po jego odejściu do pokoju Sędziego wchodzi Tadeusz i mówi, że wyzwał na pojedynek Hrabiego. Wyznaje też że kocha się w Zosi, ale z powodu popełnionych przez siebie błędów będzie musiał opuścić Soplicowo. Wracając do swego pokoju spotyka Telimenę, która czyni mu wyrzuty, że chce ją porzucić. Niewiasta pragnie pojechać razem z nim, jednak Tadeusz pozostawia ją i biegnie nad staw. Obawia się on, że Zosia zostanie żoną Hrabiego i postanawia się utopić. Nad staw przybywa Hrabia, który podsłuchał rozmowę Tadeusza z Telimeną. Słudzy Hrabiego chwytają młodzieńca i prowadzą go do Soplicowa. Z dworku wyprowadzają zaś Sędziego. Bójka wisi w powietrzu. Asesor grozi że wezwie na pomoc wojska rosyjskie. W ślad za Hrabią przybywają Dobrzyńscy. Gerwazy domaga się, aby Sędzia zrezygnował ze swych oszczeń do zamku. Protazy protestuje przeciwko gwałtowi i podstępnie ucieka. Szlachta plądruje dwór i urządza sobie ucztę zakończoną pijatyką, po której wszyscy zasypiają. Księga IX. Bitwa Do Soplicowa przybywa batalion Moskali dowodzonych przez majora Płuta i kapitana Rykowa. Wojsko wiąże powrozami śpiącą szlachtę. Rykow - na prośbę Sędziego i Telimeny - proponuje Płutowi zwolnienie więźniów dla uniknięcia przykrych konsekwencji. Major nie chce na to przystać, ale poufnie proponuje Sędziemu uwolnienie szlachty pod warunkiem, że Sędzia wypłaci mu okup wynoszący tysiąc rubli od głowy. Na widok Dobrzyńskich uwięzionych przez Rosjan w szlachcie sprzyjającej Sędziemu topnieje żądza zemsty. W pewnym momencie pojawia się ksiądz Robak wraz z Maćkiem, Mickiewiczem i Zanem, przebranymi za chłopów. Prowadzą ze sobą wiele owiec, wołów i kóz oraz wozy pełne różnych wiktuałów. Bernardyn zaprasza Rosjan na ucztę. Żołnierze upijają się. W domu natomiast wybucha kłótnia pomiędzy oficerami rosyjskimi a Tadeuszem. Tadeusz strzela do majora co staje się sygnałem do rozpoczęcia bitwy. Soplicowie uwalniają Dobrzyńskich i rozdają im broń ukrytą na wozach. Szlachta powoli wypiera Moskali z podwórza. Robak proponuje Rykowowi, aby się poddał. Ten jednak rzuca swych żołnierzy do walki. W czasie jej trwania ksiądz Robak, który zasłonił własnym ciałem Hrabiego, zostaje ranny. Na moment walka zostaje przerwana, gdyż Płut wyzywa Tadeusza na pojedynek, ale nie staje sam, lecz w zastępstwie wysyła Rykowa. W odpowiedzi na to do walki staje Hrabia. Pojedynek zostaje przerwany zdradzieckim strzałem wymierzonym w Tadeusza. Bój rozpoczyna się ponownie. Ksiądz Robak ratuje życie Gerwazemu. Rykow widząc swą porażkę przerywa walkę i proponuje rozejm oraz obronę dla szlachty polskiej na wypadek, gdyby Płut poskarżył się carowi. Obie strony wspólnie zajmują się rannymi i odnajdują majora, który schował się ze strachu w pokrzywy. Księga X. Emigracja. Jacek Następnego dnia do rannego bernardyna przybywają: Podkomorzy, Sędzia, Gerwazy i kapitan Rykow. Wspólnie omawiają warunki polubownego załatwienia sprawy zajazdu na Sopliców i walki z Moskalami. Sędzia daje Rykowowi sakiewkę dukatów. Rykow dopytuje się o Płuta. Gerwazy stwierdza, że major na pewno będzie milczał. Później okazuje się, że zginął on z ręki Gerwazego. Rykow opuszcza izbę, natomiast ksiądz Robak nakazuje wezwać szlachtę. Mówi do zebranych, że Maciej Chrzciciel, Tadeusz, Konewka i Brzytewka - bohaterowie bitwy z Rosjanami - opuszczą Soplicowo i uciekną za Niemen. Pozostali obciążą całą winą nieobecnych i w ten sposób sprawa będzie rozwiązana. Szlachta szykuje się do odjazdu. Tadeusz żegna się z Zosią prosząc ją o pamięć i modlitwę. Niespodziewanie zjawia się Hrabia wraz z Telimeną. Pragnąc zostać bohaterem również decyduje się na wyjazd. Telimena ofiarowuje mu na pamiątkę swą kokardę. Przy pożegnaniu ksiądz Robak wyznaje Tadeuszowi, że jest jego ojcem. Po wyjeździe szlachty bernardyn prosi o księdza z Wiatykiem. W izbie pozostają oprócz rannego jedynie Sędzia i Gerwazy. Kwestarz wyznaje, że to on jest Jackiem Soplicą i opowiada swe dzieje: miłość do córki Stolnika - Ewy, zabójstwo Stolnika, swoje późniejsze pijaństwo, mające pozwolić mu zapomnieć o ukochanej, nieszczęśliwe małżeństwo i poświęcenie życia w walce o niepodległość Polski. Okazało się, że w dniu, gdy zabił Stolnika, nie był w zmowie z Moskalami ale będąc w pobliżu nie mógł darować Stolnikowi krzywd, jakich od niego doznał. Gerwazy oznajmia, że Stolnik przed śmiercią przebaczył swemu zabójcy. W pewnym momencie przybywa Jankiel z listem do Jacka Soplicy. W piśmie znajduje się wiadomość, że rozpoczęła się właśnie wojna Napoleona z Rosją. W chwilę po odczytaniu listu Jacek umiera, a tuż potem przybywa ksiądz z Najświętszym Sakramentem. Księga XI. Rok 1812 Wiosną tego roku Napoleon wkracza ze swymi wojskami na Litwę. Do Soplicowa przybywają generałowie: Dąbrowski Kniaziewicz, Małachowski, Giedrojć i Grabowski, wiodący ze sobą polskie wojska. Na cześć wodzów Wojski przygotowuje wspaniały, wystawny "obiad polski". W dzień Najświętszej Panny Kwietnej ksiądz odprawia mszę świętą, w której uczestniczą generałowie, żołnierze oraz okoliczna ludność. Podkomorzy wygłasza mowę, w której powiadamia, że Napoleon wyzwala właśnie Litwę. Później dokonuje rehabilitacji Jacka Soplicy, opowiadając o jego bohaterskich czynach, którymi ten nawrócony grzesznik zmazał swoje winy. Oznajmia też, że za dzieła, których dokonał, zmarły Jacek został udekorowany przez Napoleona Legią Honorową. Następnie Podkomorzy wiesza order na grobie bernardyna. W Soplicowie dochodzi do pojednania między Gerwazym a Protazym. Tadeusz, który również przybył z polskim wojskiem, ma się ożenić z Zosią. Fakt ten będzie zakończeniem zatargu Horeszków z Soplicami. Po drodze do domu, w polu, Wojski spostrzega zająca. Kusy i Sokół zrywają się do pogoni i oba równocześnie chwytają ofiarę. Na tym kończy się spór Asesora z Rejentem. Goście gromadzą się w wielkiej sali zamku. Nadchodzi Sędzia, a za nim pierwsza para narzeczonych - Tadeusz z Zosią. Wśród gości Tadeusz rozpoznaje Hrabiego, który ma już stopień pułkownika. Wchodzi druga para narzeczonych - Asesor i Tekla Hreczeszanka. Goście oczekują jeszcze na trzecią parę. Księga XII. Kochajmy się! Rozpoczyna się uczta. Wojski objaśnia gościom malowane na wspaniałym serwisie sceny z życia szlacheckiego i wspomina czasy świetności Rzeczypospolitej szlacheckiej. Na znak Wojskiego lokaje wnoszą potrawy. Wchodzi Maciek nad Maćkami, zasiada przy stole i zaczyna rozmawiać z generałami Dąbrowskim i Kniaziewiczem. Wspominają minione lata. Jeden z generałów wspomina o Dobrzyńskich, którzy służą w jego oddziale. W sali pojawia się Gerwazy, wita się z generałami i demonstruje im swój wielki rapier, zwany Scyzorykiem. Zebrani kolejno próbują wykonać rapierem różne cięcia, jednak tylko generał Kniaziewicz potrafi posługiwać się swobodnie ciężkim orężem. Zachwycony tym Gerwazy ofiarowuje mu Scyzoryk. Maciek nie bierze udziału w zabawie. Wyraża natomiast swoją dezaprobatę dla wojska polskiego, które zorganizowane jest na sposób francuski. Stwierdza, że Polsce "polskiego trzeba bohatera". Krytykuje Napoleona za to, że wybrał się on na wojnę "bez Boga", a jego żołnierze napastują kobiety i rabują kościoły. Wypowiedź Maćka nie podoba się Podkomorzemu i młodzieży. Nagle do sali wchodzi trzecia para narzeczonych - Rejent (ubrany we francuski frak) i Telimena. Maciek, widząc swego przyjaciela w takim stroju, wstaje od stołu i bez pożegnania wychodzi. Hrabia oburza się na Telimenę za to, że nie dotrzymała swej obietnicy. Oszukany pułkownik kieruje swe uczucia ku podkomorzance. Tadeusz pyta Zosię, czy wyrazi zgodę na uwłaszczenie chłopów. Dziewczyna zgadza się bez oporów, zgadza się również, aby pozostać na roli i osobiście zajmować się gospodarstwem. Gerwazy ofiarowuje Zosi i Tadeuszowi skarb ukryty dotychczas w zamku oraz swe własne oszczędności. Rozpoczyna się zabawa. Przybywają muzykanci. Jankiel na prośbę Zosi daje wspaniały koncert, w którym słuchacze odnajdują obraz historii ostatnich lat: uchwalenie Konstytucji 3 maja, Targowicę, rzeź Pragi, utworzenie legionów polskich we Włoszech i przybycie Dąbrowskiego na Litwę. Scenę kończy polonez, w którym biorą udział wszyscy zebrani. 1) Co zapowiadało gościnę w Soplicowie? a) położenie na pagórku b) porządek c) otwarta brama 2) Skąd powrócił Tadeusz? a) z Warszawy b) z Wilna c) z Krakowa 3) Kto go pierwszy przywitał? a) Gerwazy b) Sędzia c) Wojski 4) Na czyją cześć nosił imię syn Jacka Soplicy? a) Tadeusza Rejtana b) Tadeusza Kościuszki c) Tadeusza Korsaka 5) Jaką melodię wygrywał zegar kurantowy? a) Mazurek Dąbrowskiego b) Rotę c) Boże, coś Polskę 6) Kto zarządził, że wieczerza odbędzie się w zamku? a) Protazy b) Wojski c) Sędzia 7) Jaką naukę wygłosił Sędzia? a) o szlachectwie b) o patriotyzmie c) o grzeczności 8) Kto pojawił się na uczcie spóźniony? a) Telimena b) Zosia c) Hrabia 9) Ile Tadeusz miał lat? a) 16 b) 18 c) 20 10) Gdzie obudził się Tadeusz a) w stodole b) na strychu c) w pokoju obok swojego dawnego pokoju 11) Na co zamierzano zapolować w księdze II? a) na niedźwiedzia b) na tura c) na zająca 12) Szabla Gerwazego to: a) Rozeczka b) Szczerbiec c) Scyzoryk 13) Kto przyglądał się Zosi w księdze II? a) Hrabia b) Tadeusz c) Gerwazy 14) Woźny w Soplicowie to: a) Wojski b) Protazy c) Assesor 15) Córka Stolnika Horeszki miała na imię: a) Anna b) Ewa c) Zofia 16) Kto przegonił Hrabiego, gdy ten podglądał Zosię? a) Sędzia b) Telimena c) Ksiądz Robak 17) Co było nietypową pasją Wojskiego? a) polowanie na muchy b) polowanie na zające c) polowanie na lisy 18) Jak nazywało się miejsce odosobnienia Telimeny? a) lasek boloński b) pola elizejskie c) świątynia dumania 19) Co sygnalizuje obiad w Soplicowie? a) kurant b) dzwon c) zawołanie Wojskiego 20) Co przerwało obiad? a) wiadomość o Napoleonie b) przybycie Płuta i Rykowa c) wiadomość o niedźwiedziu 21) Kto według legendy wybudował Wilno? a) Witold b) Giedymin c) Kiejstut 22) Kto obudził Tadeusza na polowanie? a) Wojski b) Zosia c) ksiądz Robak 23) Kto zarządzał karczmą? a) Gerwazy b) Rejent c) Jankiel 24) Czym częstował ksiądz Robak w karczmie? a) piwem b) winem c) tabaką 25) Do czego namawiał ksiądz Robak w karczmie? a) powstania na Litwie b) ucieczki do wojsk Napoleona c) posprzątanie okolicy 26) Kto pierwszy wykrył niedźwiedzia? a) Protazy b) Wojski c) Rejent 27) Kto uratował życie Hrabiemu podczas polowania? a) Ksiądz Robak b) Gerwazy c) Taduesz 28) Co zakończyło polowanie? a) okrzyk b) koncert Wojskiego na rogu c) opowieść o Domejce i Dowejce 29) Do czyjej celności porównał strzał księdza Robaka Gerwazy? a) Stolnika Horeszki b) Podkomorzego c) Jacka Soplicy 30) Co jedzono po polowaniu? a) bigos b) gulasz c) kotlety z dziczyzny 31) Za kogo chciała wydać za mąż Telimena Zosię? a) Hrabiego b) Tadeusza c) syna Podkomorzego 32) Z czego słynął zaścianek w Dobrzynie? a) bogactwa i pracowitości b) bitewności i odwagi c) męstwa szlachty i urody szlachcianek 33) Co hodował stary Maciej? a) konie b) króliki c) kury 34) Jak nazywała się szabla Macieja? a) Rózeczka b) Brzytewka c) Konewka 35) Dlaczego Macieja nazywano kurkiem na kościele? a) był najstarszy b) był dla nich autorytetem c) często zmieniał poglądy polityczne 36) Jakie imiona nadawano kobietom w Dobrzynie? a) Zocha lub Jagna b) Kachna lub Maryna c) Kachna lub Zocha 37) Jakie imiona nadawano mężczyznom w Dobrzynie? a) Maciej lub Bartłomiej b) Maciej lub Stach c) Maciej lub Jakuba 38) Ile lat miał Maciej Dobrzyński? a) 68 b) 72 c) 76 39) Dlaczego Bartka nazywano Prusakiem? a) był z pochodzenia Prusakiem b) jeździł często do Prus c) nienawidził Prusaków 40) Do jakiego zakonu należał Ksiądz Robak? a) bernardynów b) augustianów c) dominikanów 41) Jakim zawołaniem kończy się księga VII? a) Bóg jest z Napoleonem! Napoleon z Nami! b) Hejże na Soplicę c) Zwycięstwo 42) Co według Wojskiego zapowiadało pojawienie się komety? a) niebezpieczeństwo b) wielki szczęście c) kłótnię lub wojnę 43) O jakim księciu opowiadał historię Wojski a) Domejko b) Denassów c) Dowejko 44) Jak nazywał się kapitan rosyjski, który często gościł w Soplicowie? a) Rykow b) Płut c) Płutowicz 45) Ile Sędzia miałby zapłacić od każdej osoby Płutowi? a) po 1000 rubli b) po 500 rubli c) po 100 rubli 46) Co to była "żółta księga" a) księga udowadniająca szlachectwo b) spis uciekinierów do Napoleona c) księga ustaw wojennych 47) Kto nagle przybył do Soplicowa? a) Gerwazy b) Ksiądz Robak c) Hrabia 48) Kto towarzyszył Robakowi? a) Jankiel b) Gerwazy c) stary Maciej i Bartek Prusak 49) Kto pozbył się majora Płuta? a) Wojski b) Gerwazy c) Protazy 50) Co przyczyniło się do zwycięstwa Polaków? a) strzał armatni b) zawalenie sernicy c) pożar stodoły 51) Jaki tytuł nosiła książką kucharska Wojskiego? a) " Kucharz doskonały" b) " Staropolskie jadło" c) " Kuchnia polska" 52) Kto ogłosił rehabilitację Jacka Soplicy? a) ksiądz podczas mszy b) Podkomorzy c) gen. Dąbrowski 53) Jakie odznaczenie otrzymał po śmierci Ksiądz Robak? a) krzyż Wirtuti Militari b) krzyż Walecznych c) krzyż Legii Honorowej 54) Chart Asesora to: a) Kusy b) Sokół c) Szarak 55) Z kim zaręczył się Asesor? a) z Telimeną b) z Teklą Hreczeszanką c) z córką Podkomorzego Ranking Ta tablica wyników jest obecnie prywatna. Kliknij przycisk Udostępnij, aby ją upublicznić. Ta tablica wyników została wyłączona przez właściciela zasobu. Ta tablica wyników została wyłączona, ponieważ Twoje opcje różnią się od opcji właściciela zasobu. Wymagane logowanie Opcje Zmień szablon Materiały interaktywne Więcej formatów pojawi się w czasie gry w ćwiczenie. W karczmie Żyda Jankiela spotyka się emisariusz ksiądz Robak ze szlachtą litewską, co ma na celu agitację do przygotowania się poprzez powstanie szlacheckie do pomocy Napoleonowi w rozgromieniu Moskali, a tym samym odzyskania niepodległości. Szlachta jednak nie jest „materiałem” na wyzwolicieli: ani łatwym do przygotowania, ani prawdziwie chętnym, by walczyć o utraconą wolność. Ich uwagę bardzo trudno jest księdzu skupić się dłużej na ważnych kwestiach, dlatego musi uciekać się do licznych chwytów karczmie Żyda Jankiela spotyka się emisariusz ksiądz Robak ze szlachtą litewską, co ma na celu agitację do przygotowania się poprzez powstanie szlacheckie do pomocy Napoleonowi w rozgromieniu Moskali, a tym samym odzyskania jednak nie jest „materiałem” na wyzwolicieli: ani łatwym do przygotowania, ani prawdziwie chętnym, by walczyć o utraconą wolność. Ich uwagę bardzo trudno jest księdzu skupić się dłużej na ważnych kwestiach, dlatego musi uciekać się do licznych chwytów rekwizytem, który pozwala Robakowi na okiełznanie szlachty jest tabaka znajdująca się w tabakierce z wizerunkiem Napoleona. Te dwie rzeczy stają się pretekstem do przywoływania przez emisariusza wydarzeń i postaci, miejsc, które związane są historią Polski. I tak tabaka, którą częstuje wszystkich zebranych, według niego pochodzi i jest najlepsza z Jasnej Góry, gdzie robią ją paulini – jest wspomnieniem wolnego Księstwa Warszawskiego. Dodatkowo Robak wzbudza podziw mężczyzn i zapał wyznaniem, że częstował z tej właśnie tabakiery generała Dąbrowskiego, z którym spotkał się, gdy ten walczył o Gdańsk i obiecał, że spotkają się za niecały rok na Litwie. Postać Napoleona wytłoczona w środku pudełeczka stała się pretekstem do opowieści o dokonaniach małego cesarza razem z polskimi chciał przygotować szlachtę do zbrojenia się i zjednoczenia, by pokonać wroga, a tym samym mieć swój wkład w walce Napoleona z Rosją. Jednak obraz szlachty, jaki się stąd wyłania nie jest optymistyczny. Są co prawda pełni dumy i uznania dla wielkich zbrojnych czynów Polaków, ale sami nie potrafią się odpowiednio zorganizować i zmotywować. Ich uwagę od niebagatelnego tematu nieustannie odwracają kłótnie i zwady o najróżniejsze błahostki oraz chęć do picia i jedna myśl przekazana przez Robaka w formie metafory szczególnie zainteresowała hulaków i wówczas byli naprawdę skłonni dowiedzieć się, co ksiądz chciał im przez to powiedzieć. Chodzi o sugestię, że nie wystarczy czekać na Napoleona, ale trzeba najpierw przed jego przybyciem posprzątać dom, który jest tu symbolem ojczyzny. Trzeba zacząć działać zbrojne i oczyszczać pole dla wojsk jednak nie zdążył wyjaśnić towarzyszom sensu użytej przenośni, która źle zinterpretowana przez fanatyka Gerwazego spowodowała później zbyt wczesne starcie z wrogiem, co całkowicie zniszczyło pozytywne efekty, które miał przynieść plan księdza. "Pan Tadeusz" jest epopeją bogatą w różnego rodzaju motywy. Nie dość wspomnieć tu motyw miłości do ojczyzny i patriotyzmu, który zdaje się występować niemal na każdej karcie epopei. Równie piękny jest motyw miłości niespełnionej Jacka i Ewy, czy motyw Arkadii zobrazowany poprzez sielskie Soplicowo Motywy w "Panu Tadeuszu" Motywy literackie w "Panu Tadeuszu" występują bardzo obficie. W każdym rozdziale znajdziemy fragmenty, które doskonale obrazują różne funkcjonujące w literaturze motywy. Warto zwrócić uwagę, że Mickiewicz oprócz motywów doniosłych jak motyw małej ojczyzny czy patriotyzmu, wplata do swojego dzieła również motywy o uniwersalnym charakterze, jak np. motyw niespełnionej miłości reprezentowany przez historię uczucia Jacka Soplicy i Ewy Horeszkówny, które od początku skazane było na niepowodzenie. Jednocześnie Mickiewicz pociesza czytelników wprowadzając dla odmiany wątek spełnionego uczucia Zosi i wątków romantycznych w epopei pojawiają się także liczne motywy nawiązujące do polskich obyczajów. Pojawia się motyw szlachcica, który reprezentuje Sędzia. Jest on przedstawiony jako wzorowy obywatel, dobry gospodarz i patriota pielęgnujący pamięć o ojczyźnie. Formą nawiązania do motywu polskości jest przedstawienie typowej szlacheckiej siedziby - dworku, który jest centrum życia szlachty, ale także ostoją polskości i patriotyzmu "Pan Tadeusz"Motyw patriotyzmu w "Panu Tadeuszu" jest widoczny niemal na każdym kroku. Nawiązania do utraconej, ale ciągle istniejącej w sercu ojczyzny, znajdują swoje odbicie zarówno w postawach bohaterów, ale także w scenerii, w której dzieją się wydarzenia. Taką małą ojczyznę stanowi Soplicowo, w którym widoczne jest mocne przywiązanie do polskości. To tu stoi dworek w typowo szlacheckim stylu, w którym znajdują się przedmioty świadczące o patriotyzmie mieszkańców. Ze ścian spoglądają bohaterowie narodowi, a zegar wygrywa Mazurka Dąbrowskiego. W czasie kiedy Polski nie ma na mapach, ten zakątek jest ostoją polskości i miłości do ojczyzny. Motyw patriotyczny w wydaniu mickiewiczowskim objawia się również w zachowaniu bohaterów. Tadeusz decyduje się na udział w walce przeciw Rosji, ksiądz Robak agituje do walki o niepodległość na drodze powstania. Bohaterowie są więc gotowi poświęcić swoje życie dla dobra narodu i ojczyzny. Motyw przyrody "Pan Tadeusz"Motyw przyrody w "Panu Tadeuszu" zajmuje bardzo ważne miejsce. Natura została przez Mickiewicza uczyniona jedną z bohaterek utworu. Wszystko odbywa się w zgodzie z jej rytmem. Wschody i zachody słońca wyznaczają pory pracy i odpoczynku. Dworek otoczony przyjazną zielenią zapewnia mieszkańcom jest oazą, która sprzyja odpoczynkowi i pielęgnowaniu tradycji jak polowania czy grzybobranie. Krajobrazy przedstawione przez Mickiewicza przywołują w pamięci obraz ojczyzny. Znajome okolice, lasy, pola okolone wstęgą rzek to typowo polski klimat. Natura towarzyszy ludziom w złych i dobrych chwilach. Stanowi ukojenie w rozpaczy. Dzięki zabiegowi antropomorfizacji przyroda w "Panu Tadeuszu" uzyskuje ludzkie cechy, stając się równoprawną bohaterką wydarzeń. Motyw arkadii Arkadia to symbol wiecznej szczęśliwości, spokoju. Swoisty raj na ziemi, który jako pierwszy opisał Wergiliusz. Arkadia przez twórców traktowana jest jako kraina sielankowa, w której każdy chciałby się znaleźć. Motyw Arkadii pojawia się także w "Panu Tadeuszu". Mickiewicz taką sielską krainą czyni Soplicowo. To tam czas upływa pod znakiem uczt, polowań i innych rozrywek. Dwór jest ciepły i zadbany, otwarty dla każdego gościa. Istotnym elementem tego krajobrazu jest natura, która doskonale współgra z harmonijnym życiem w dworze. Soplicowo jest pokazane jako idealny świat, w którym wszystko ma swoje miejsce, a rytm życia współgra z rytmem natury. Jest ono światem idealnym dla autora, który większość życia spędził na tułaczce. Drodzy zebrani, To jest temat, w którym znajdziesz odpowiedź na wskazówkę Ksiądz z Pana Tadeusza dla gry Krzyżówki wyspy . Najpierw pojawił się Wyspa 8 Poziom 6 Hasło 4 i mogą być dostępne w ramach innych zagadek. Ta gra jest doskonała, jest bardzo dobrze zaprojektowana i kiedy ją sfinalizowaliśmy, dzielimy się wszystkimi odpowiedziami na temat tej gry. Więc o innych odpowiedziach z gry Krzyżówki wyspy, będą aktualne podczas gry. Odpowiedzi na wszystkie wskazówki będą dla Ciebie dostępne, a jeśli masz jakiś komentarz, chętnie go rozważę w przyszłych aktualizacjach. Odpowiedź to : ROBAK Pamiętaj, że zawsze będę wspominał główny temat gry : Krzyżówki wyspy Odpowiedzi, link do aktualnego poziomu : Wyspa 8 Poziom 6 Hasło 4 Krzyżówki wyspy i link do następnej wskazówki Krzyżówki wyspy Brak szacunku do drugiej osoby. oraz link do następnej wskazówki: możesz chcieć poznać treść pobliskich tematów, aby linki te poinformowały Cię o tym! Prosze podziel sie z nami swoja opinia. Zawsze są mile widziane. Czy zastanawiałeś się więc nad zostawieniem komentarza, poprawieniem błędu lub dodaniem dodatkowej wartości do tematu? Zamieniam się w słuch…. This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT

ksiądz z pana tadeusza